Geplaatst januari 20, 2022

The Voice of Holland. En de stemloze kandidaten.

TVOH: de menselijke realiteit en het idee dat er jagers, of vissers, zijn die als vliegen op stront afkomen, dat wordt niet gezien. Dat is nooit gezien. Dat wordt bovendien niet begrepen.

Het afgelopen jaar borrelde er van alles rondom enkele BN'ers en later bij het populairste programma made in Holland, the Voice of Holland. Enkele juice channels en vlogs gaven er aandacht aan, zoals Roddelpraat en Yvonne. Het voelde allemaal viezig en het leek soms wazig. Het probleem is namelijk dat dit soort programma's en sterren household names zijn, waar velen van houden. En er zit enorm veel macht bij, omdat zij met hun kijkcijfers, ervaring, internationale succes en grote steun door reclame van A-merken onaantastbaar lijken en imposant zijn. Daar ga jij als mug die wil zingen, laat staan als kijker, niet zomaar een kras op maken.

Sinds augustus vorig jaar is Tim Hofman van BOOS van BNNVARA bezig geweest met onderzoek naar geruchten bij deze talentenshows. Want er zijn normale, seniore en kinder edities van. Iedereen wil namelijk beroemd worden en bijzonder zijn. En voor die droom hebbben veel mensen heel wat over. Dat is niks nieuws, dat is al zou oud als het oudste beroep van de wereld. Iedereen wil klimmen en velen willen hun talent tonen. Of tegenwoordig willen velen zelfs gewoon beroemd en rijk zijn, talent of niet.

Het is al heel erg lang bekend dat wereldwijd competities en keuringen plaatsvinden waarbij juries een winnaar of een erepodium bepalen. Daarover worden weer hele films gemaakt over hoe je in de gunst komt te staan om te winnen, maar ook in het echt zie je dit gebeuren. Bij Miss verkiezingen komen de mooiste vrouwen bij elkaar. Een Trump investeerde dan bijvoorbeeld in zo'n Miss Universe organisatie. De Playboy mansion is ook zo'n droom voor sommigen waar aandacht te koop is. En Epstein arrangeerde gewoon meisjes die bij Bill Clinton in het Witte Huis mochten komen voor een rondleiding. Daar zal vast ook een Oval Office private tour bij gezeten hebben. Er zullen zeker meer dan 1 jurkje in de was hebben gemoeten na een ontmoeting met Mister President.

Het laatste decennium waren Miss verkiezingen in West Europa not done. Een vleeskeuring voor vrouwen. Het is niet voor niets dat dit soor verkiezingen het goed doen in bijvoorbeeld India, Filipijnen, Thailand en Zuid-Amerika. Bij ons mogen vrouwen niet meer gekeurd worden. Bij ons moet je talent hebben. De Hollandse familie De Mol die goed begrijpt wat het volk wil met Ik houd van Holland, allerlei quiz shows, magazines voor de middenklasse en nog veel meer, heeft natuurlijk het ultieme verkiezingenprogramma bedacht. The Voice of Holland. Het werd wereldwijd verkocht. Was dat omdat er zulke geweldige artiesten vandaan kwamen dat we er naar keken? Natuurlijk niet. Als je gewonnen had, begon er een nieuwe serie en de deelnemers konden terug naar de braderie. We keken massaal omdat we houden van verkiezingen, zowel het winnen als het verliezen. En misschien meer nog willen we geloven dat er een kans is dat je van een positie als totale onbekende doorbreekt en misschien wel een rijke, beroemde nationale ster wordt, of nog meer. Dat succes is iets waar we onze dromen op projecteren en wat je hoop geeft, dat jouw kans nog komt. 

Het Umfeld bij dit soort programma's blijft echter altijd mensen aantrekken die dit zien als een vijver om in te vissen. En niets zo fijn als vissen die echt honger hebben. Het trekt helaas mensen aan, luie en slimme vissers, die hun hengel graag boven de vijver hangen. Als je als organisator, bedenker, producer van dit soort programma's dit principe niet begrijpt vanaf de start, dan is is dat best wereldvreemd. Een vis die gevangen wordt, of aan de hengel hangt, die is opeens in een andere omgeving. Dat is niet automatisch een warm bad. Eerder zal het haakje uit de bek gehaald worden en wordt de vis weer teruggeworpen bij de andere vissen. Of de vis wordt gemarineerd en in de pan gegooid. De meeste vissers doen het echter voor de sport, en zullen de vis meten, noteren en teruggooien. De wonden helen vanzelf. En eenmaal terug in de vijver, zijn de meeste vissen alweer blij dat ze niet in de pan werden gehakt. 

Na de uitzending van BOOS die vandaag live ging, ben ik alleen maar geschrokken. Het verhaal is bekend. Dit soort dingen gebeuren eerder wel dan niet, wereldwijd. Dat vermoed je als mens, maar je wil het niet weten. Het is ongemakkelijk. De documentaire echter, is wel wereldwijd een brekend format. Waarvoor compimenten. Omdat de gorilla zelf min of meer live en unedited in het programma gelijk reactie geeft. Deze reactie stemt treurig. Het vermoeden bestaat dat hij echt bezig is geweest met een wereldwijd concept zo perfect mogelijk te maken. De mooiste kleuren, camerashots, kleding, makeup en plots. Alles is vermoedelijk tot in details geregisseerd. Met liefde en professionaliteit. 

Echter de menselijke realiteit en het idee dat er jagers, of vissers, zijn die als vliegen op stront afkomen, dat wordt niet gezien. Dat is nooit gezien. Dat wordt bovendien niet begrepen. Het voelt bijna alsof het besmetten van het format de misdaad lijkt. Dat bovendien je eigen zwager meer dan een decennium lang je zo voor schut heeft gezet en je naam te grabbel heeft gegooid, is nog steeds niet doorgedrongen. Dit zijn geen tweede kans mensen, die op een schamel loon een keer een verkeerd product hebben gescand bij de Jumbo. Dit gaat over familie, vertrouwensbanden, hooggeplaatste personen met een enorm netwerk en veel macht. Dan is een tweede kans, een vrijbrief. Als je dat niet begrijpt, dan moet je bijvoorbeeld een keer naar de Deense film Festen kijken. Misschien dat dan heel langzaam doorsijpelt dat heel veel mensen hun stem zijn kwijt geraakt. Kom tot inkeer en geef deze mensen, dames, hun stem terug. En hun eer. Het is een ongelijke strijd. 


REACTIES

Er zijn nog geen reacties

Je moet Inloggen om te reageren